Έλληνες και Ευρώπη

Η Ελλάδα αποτελεί, πλέον, τη 18^η χώρα που επικύρωσε την Μεταρρυθμιστική Συνθήκη της Λισαβόνας. Η Συνθήκη εμπεριέχει ρυθμίσεις πολύ σημαντικές για την πορεία των 27 καθώς και για το ρόλο των πολιτών, των εθνικών κοινοβουλίων και της ευρωβουλής. Ως συνήθως, οι πολίτες της όχι μόνο δεν γνωρίζουν το γεγονός αλλά ούτε καν έχουν την παραμικρή ιδέα για το περιεχόμενό της και τις αλλαγές που επέρχονται. Θα στοιχημάτιζα ότι ούτε και οι τριακόσιοι “εκλεκτοί” του ελληνικού λαού που υπερψήφισαν την επικύρωσή της, προχθές (Πέμπτη), γνωρίζουν όλοι ακριβώς περί τίνος πρόκειται. Οι ελληνικές κυβερνήσεις, κατά την προσφιλή τους τακτική, δεν προχωρούν σε κανενός είδους επίσημη ενημέρωση για τα τεκταινόμενα σε ευρωπαϊκό επίπεδο, για τις αλλαγές που συντελούνται στις Βρυξέλλες, για τις θέσεις τους σχετικά με την ευρωπαϊκή πορεία της Ελλάδας. Δεν έχει υπάρξει ποτέ κατά το παρελθόν κανενός είδους δημόσια διαβούλευση σχετικά με το θέμα. Τα διάφορα κατά καιρούς δημόσια debate, κυρίως με πρωτοβουλία οργάνων της Ευρωπαϊκής Ένωσης ή διαφόρων οργανισμών και συλλόγων, δεν έχουν αποφέρει σημαντικά αποτελέσματα ούτε έχουν μείνει στην ιστορία για την μαζικότητα συμμετοχής πολιτών.

Πως θα ενημερωθούν οι πολίτες, για παράδειγμα, σχετικά με τη νέα «Πρωτοβουλία υπέρ των πολιτών» που προβλέπεται στη Συνθήκη, σύμφωνα με την οποία, εφόσον συγκεντρωθούν τουλάχιστον ένα εκατομμύριο υπογραφές υπηκόων από σημαντικό αριθμό κρατών µελών, μπορεί να υποχρεωθεί η Επιτροπή να υποβάλει νέες προτάσεις πολιτικής;

Πως θα μάθουν οι πολίτες για την ενίσχυση των αρμοδιοτήτων των εθνικών κοινοβουλίων καθώς, πλέον, όταν το ένα τρίτο από αυτά απορρίψει μία ευρωπαϊκή πρόταση νόμου, τότε η Κομισιόν υποχρεούται να την αναθεωρήσει;

Γνωρίζουν, άραγε, οι έλληνες για την ενίσχυση του ρόλου του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου στην διαδικασία λήψης αποφάσεων στην Ευρωπαϊκή Ένωση;

Σε περίπου ένα χρόνο από τώρα θα κληθούμε, τυπικά, να “εκλέξουμε” τους αντιπροσώπους μας στην Ευρωβουλή, δυστυχώς μέσα από λίστες που θα συστήσουν τα κόμματα χωρίς καμία αντιπροσωπευτικότητα ούτε καν γεωγραφική. Θα μπουν ποτέ τα κόμματα σε ένα ουσιαστικό και εποικοδομητικό διάλογο με τους πολίτες για το μέλλον της Ελλάδας στην ευρωπαϊκή οικογένεια, χωρίς φυσικά το χαρακτηριστικό “κυνήγι μαγισσών” και τη συλλήβδην αποδοχή ή απόρριψη της Ευρωπαϊκής Ιδέας, ή θα αποτελέσουν πάλι οι ευρωεκλογές ευκαιρία για αναμέτρηση δυνάμεων και ψήφου εμπιστοσύνης για την κυβερνητική τους πολιτική ή την αντιπολιτευτική τους εμφάνιση;

Ας μην ξεχνάμε κάτι πολύ σημαντικό. Η ευρωπαϊκή Ένωση δεν ήρθε από το πουθενά. Οι αποφάσεις της, που επηρεάζουν πλέον το σύνολο της καθημερινότητάς μας, λαμβάνονται από τις εκλεγμένες κυβερνήσεις των χωρών μελών οι οποίες συμμετέχουν στα θεσμικά της όργανα. Η ευθύνη για το τι αποφασίζεται σε αυτά τα όργανα είναι εν τέλη ευθύνη του κάθε ευρωπαίου πολίτη που συμμετέχει στην εσωτερική πολιτική ζωή της χώρας του. Ευθύνη που πρέπει να εκδηλώνεται με την απαίτηση από μέρους τους, για μεγαλύτερη διαφάνεια, περισσότερη ενημέρωση, ενεργό συμμετοχή. Μόνο σε αυτή τη περίπτωση, το οικοδόμημα που χτίζεται προς όφελος των ευρωπαίων πολιτών εδώ και πενήντα χρόνια, θα έχει την απαραίτητη αποδοχή που θα του δώσει ώθηση για το μέλλον.