Η ευθύνη του πολίτη στις Ευρωεκλογές του Ιουνίου.

(Το άρθρο δημοσιεύτηκε στη Δικτυακή Τηλεόραση του Στέλιου Κούλογλου
“TV Χωρίς Σύνορα” – http://www.tvxs.gr/v13064 )

Σε λίγες ημέρες περισσότεροι από 370 εκατομμύρια ευρωπαίοι καλούνται να προσέλθουν στις κάλπες για την εκλογή των αντιπροσώπων τους στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο.  Ενός Κοινοβουλίου με διευρυμένες αρμοδιότητες που το καθιστούν συννομοθέτη (μαζί με το Συμβούλιο) στο μεγαλύτερο μέρος της Ευρωπαϊκής νομοθεσίας. Νομοθεσίας που επηρεάζει σοβαρά την καθημερινότητά μας, καθώς περισσότερο του 65% των εθνικών νόμων αποφασίζονται σε ευρωπαϊκό επίπεδο.

Για άλλη μια φορά όμως, αντί να ξεκινήσει ένας ευρύς διάλογος για την πορεία και τους στόχους της Ενωμένης Ευρώπης, τα πολιτικά επιχειρήματα όλων των εμπλεκόμενων, κομμάτων και υποψηφίων,  επικεντρώνονται περισσότερο σε εθνικά παρά σε αμιγώς ευρωπαϊκά ζητήματα. Οι ευρωεκλογές ξανά, θα αποτελέσουν το “βαρόμετρο” της εσωτερικής πολιτικής ζωής, της κάθε χώρας – μέλους, και αυτό δεν είναι μόνο ελληνικό φαινόμενο.

Στη χώρα μας, τα διάφορα κόμματα θα επιχειρήσουν να καταγράψουν τις εκλογικές τους δυνάμεις με σκοπό να αλλάξουν την εσωτερική πολιτική σκηνή, αντί να μπουν σ’ έναν ουσιαστικό διάλογο με τους πολίτες για τα όσα διαδραματίζονται στην Ευρωπαϊκή Ένωση.

Από την άλλη, το πιο πιθανό είναι ότι, οι πολίτες θα αδιαφορήσουν τόσο για τη διαδικασία όσο και για το αποτέλεσμα. Θα προτιμήσουν ίσως μία τριήμερη απόδραση αντί για την άσκηση του ανώτερου δικαιώματος και καθήκοντος που έχουν να εκλέξουν τους εκπροσώπους τους στο δημοκρατικότερο και αντιπροσωπευτικότερο των Ευρωπαϊκών οργάνων. Όσοι προσέλθουν, δεν είναι απολύτως σίγουρο ότι γνωρίζουν τη σημασία της πράξης τους. Πολύ πιθανό, θα μπουν στη διαδικασία να προσδώσουν μηνύματα που αφορούν στην εσωτερική πολιτική σκηνή, ή θα ακολουθήσουν τη λογική της συλλήβδην απόρριψης της Ευρωπαϊκής Ιδέας χωρίς περεταίρω αξιολόγηση των δεδομένων.

Ποιος τελικά ευθύνεται για αυτή την κατάσταση έτσι όπως έχει διαμορφωθεί; Οι πολιτικοί ή οι πολίτες;

Η απάντηση θα πρέπει να είναι και οι δύο. Και εάν θέλετε να προχωρήσουμε λίγο παρακάτω, μεγαλύτερη ευθύνη θα πρέπει να αποδοθεί στους δεύτερους, τους πολίτες.

Κατά τη γνώμη μου, ενεργός πολίτης σημαίνει πολίτης που συμμετέχει, αναζητεί και προκαλεί το διάλογο. Πολίτης που κρίνει και αποδίδει ευθύνες ή εύσημα σε αυτός που τον εκπροσωπούν και τον αντιπροσωπεύουν σε όλα τα επίπεδα λήψης αποφάσεων είτε εθνικά είτε ευρωπαϊκά.  Πολίτης που αναζητεί τη πληροφορία, που απαιτεί ενημέρωση, που ενδιαφέρεται όχι μόνο για τα εθνικά κοινά αλλά και για τις ευρωπαϊκές εξελίξεις.

Γιατί πως αλλιώς θα ενημερωθεί ο καθένας μας, για τις νέες εξελίξεις που συντελούνται στην Ευρώπη και περνούν απαρατήρητες; Πως θα μάθει ότι με την νέα επερχόμενη Συνταγματική Συνθήκη της Λισαβόνας προβλέπεται μια  νέα διαδικασία, η «Πρωτοβουλία υπέρ των πολιτών» σύμφωνα με την οποία, εφόσον συγκεντρωθούν τουλάχιστον ένα εκατομμύριο υπογραφές υπηκόων από σημαντικό αριθμό κρατών µελών, μπορεί να υποχρεωθεί η Επιτροπή να υποβάλει νέες προτάσεις πολιτικής;

Πως θα μάθουν οι πολίτες  για την ενίσχυση των αρμοδιοτήτων των εθνικών κοινοβουλίων; Πλέον, όταν το ένα τρίτο από αυτά απορρίψει μία ευρωπαϊκή πρόταση νόμου, τότε η Κομισιόν υποχρεούται να την αναθεωρήσει.

Ψηφίζω στις ευρωεκλογές, δεν σημαίνει μόνο ότι είμαι ευρωπαίος πολίτης. Σημαίνει ότι είμαι ένας ενεργός πολίτης με ανοιχτούς ορίζοντες. Η ευθύνη του κάθε ενός σε σχέση με τις εθνικές εκλογές είναι ίσως μεγαλύτερη έστω κι αν ο αντίκτυπος δεν είναι τόσο εμφανής για τη ζωή μας.

Διευρύνοντας την οπτική μας έξω από τα στενά εθνικά σύνορα, μπορούμε να δημιουργήσουμε μια  αποτελεσματική Ευρώπη, πιο δημοκρατική και πιο συμμετοχική. Αυτό πρέπει να εκδηλώνεται με την απαίτηση από μέρους μας, για μεγαλύτερη διαφάνεια, περισσότερη ενημέρωση, ενεργό συμμετοχή. Μόνο σε αυτή τη περίπτωση, το οικοδόμημα που χτίζεται προς όφελος των ευρωπαίων πολιτών εδώ και πενήντα χρόνια, θα έχει την απαραίτητη αποδοχή που θα του δώσει ώθηση για το μέλλον.

Και μόνο με τη συμμετοχή αυτό θα πραγματοποιηθεί.

20 Χρόνια Δημοκρατίας στην Κεντρική και Ανατολική Ευρώπη

Ένα υπέροχο βίντεο που παρουσιάζει την ιστορία των τελευταίων 20 ετών στην Ευρώπη (από την πτώση του “Τείχους” το 1989 μέχρι σήμερα), μέσα από τη ζωή ενός 20άχρονου!!!

Πέντε χώρες υπερβαίνουν τα όρια της ΕΕ για τα ελλείμματα

Αντιγράφω από το:
http://ec.europa.eu/news/economy/090324_1_el.htm

Με την οικονομική κρίση να τινάζει στον αέρα τους προϋπολογισμούς των κρατών, τα δημοσιονομικά ελλείμματα πέντε κρατών μελών αναμένεται να υπερβούν το επιτρεπόμενο από την ΕΕ όριο (3%) του ακαθάριστου εγχώριου προϊόντος.

Ανησυχώντας για τη σταθερότητα της ευρωζώνης, η Επιτροπή πρότεινε συγκεκριμένες προθεσμίες στις πέντε χώρες που παρουσίασαν πέρυσι ελλείμματα μεγαλύτερα του 3%, δηλαδή τη Γαλλία, την Ελλάδα, την Ιρλανδία, την Ισπανία και το Ηνωμένο Βασίλειο, ώστε να συμμορφωθούν προς τις κοινοτικές απαιτήσεις.

Η Ιρλανδία θα πρέπει να περιορίσει το έλλειμμά της στα επιτρεπτά όρια μέχρι το 2013, η Γαλλία και η Ισπανία μέχρι το 2012 και το Ηνωμένο Βασίλειο μέχρι το 2013-2014, ενώ η Ελλάδα θα πρέπει να λάβει μέτρα για να θέσει και πάλι το έλλειμμά της υπό έλεγχο μέχρι το 2010.

Οι Ευρωπαίοι ηγέτες θα έχουν την τελευταία λέξη επί των προτεινόμενων προθεσμιών.
Τα ελλείμματα διογκώθηκαν από τις έντονες μειώσεις των φορολογικών εσόδων και από την αύξηση κοινωνικών δαπανών, όπως τα επιδόματα ανεργίας. Στο μεταξύ, οι κυβερνήσεις καταφεύγουν στα κρατικά αποθέματα για να τροφοδοτήσουν την ανάπτυξη και τις επενδύσεις και να αναχαιτίσουν τη χειρότερη οικονομική κρίση από τον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο. Σύμφωνα με εκτιμήσεις, τα κράτη μέλη της ΕΕ θα διοχετεύσουν το 3,3% του ΑΕΠ της ΕΕ, δηλαδή 400 δις ευρώ περίπου, στην οικονομία επί δύο χρόνια.
Σύμφωνα με τους ευρωπαϊκούς κανόνες, τα σημερινά και τα μελλοντικά μέλη της ευρωζώνης πρέπει να διατηρούν τα δημοσιονομικά τους ελλείμματα κάτω από το 3% του ΑΕΠ. Οι κανόνες, που περιέχονται στο σύμφωνο σταθερότητας και ανάπτυξης της ΕΕ, στοχεύουν στην πρόληψη ανισορροπιών που θα μπορούσαν να πλήξουν την αξιοπιστία της ευρωζώνης.

Το Ηνωμένο Βασίλειο, αν και δεν δεσμεύεται από τις ρυθμίσεις αυτές εφόσον δεν συμμετέχει στην ευρωζώνη, προσπαθεί να τις εφαρμόζει.
Σύμφωνα με τις τελευταίες προβλέψεις της Επιτροπής, το έλλειμμα θα ξεπεράσει εφέτος το 5% στη Γαλλία, θα αγγίξει το 6% στην Ισπανία και το 11% στην Ιρλανδία και θα φθάσει τουλάχιστον το 9% στο Ηνωμένο Βασίλειο. Το έλλειμμα στην Ελλάδα, που χρονολογείται ήδη από το 2007, έφθασε το 3,7% το 2008 και αναμένεται να διατηρηθεί πάνω από το όριο εφέτος.

Η Επιτροπή ζήτησε επίσης μεγαλύτερη συγκράτηση από την Κύπρο, προειδοποιώντας την ότι το έλλειμμα θα μπορούσε να αυξηθεί γρήγορα τα επόμενα χρόνια. Η Κύπρος αναμένεται να καταγράψει έλλειμμα 1% εφέτος, μετά την εφαρμογή του πακέτου οικονομικών κινήτρων.

Οι Ευρωπαίοι ηγέτες εξέφρασαν ήδη την ανησυχία τους για τα αυξανόμενα δημοσιονομικά ελλείμματα. Κατά τη σύνοδο κορυφής τον Μάρτιο δήλωσαν ότι τα κράτη μέλη της ΕΕ θα πρέπει να επιστρέψουν το ταχύτερο δυνατό σε ελλείμματα συνεπή προς τη βιωσιμότητα των δημοσίων οικονομικών.

Earth Hour 2009

Εκτός από τις Ευρωεκλογές, ψηφίζουμε και για κάτι άλλο… πολύ πιο σημαντικό!

Vote Earth! Do Something!

Απονομή βραβείου της οργανωμένης κοινωνίας πολιτών.

Η Ευρωπαϊκή Οικονομική και Κοινωνική Επιτροπή (ΕΟΚΕ) θα απονείμει για τρίτη φορά το βραβείο της κοινωνίας πολιτών που επιβραβεύει ή ενθαρρύνει συγκεκριμένα επιτεύγματα και πρωτοβουλίες που συμβάλλουν αισθητά στην προαγωγή της ευρωπαϊκής ταυτότητας και ολοκλήρωσης.

Στόχος του βραβείου είναι να γίνει ευρύτερα γνωστό ότι οι οργανώσεις της κοινωνίας πολιτών μπορούν να συμβάλουν αισθητά στην προαγωγή της ευρωπαϊκής ταυτότητας και ολοκλήρωσης, έχοντας την ικανότητα να υπογραμμίσουν τις κοινές αξίες στις οποίες θεμελιώνεται η ευρωπαϊκή ολοκλήρωση.

Υποψηφιότητα για το βραβείο, το οποίο συνοδεύεται από ποσό 20.000 ευρώ, μπορούν να υποβάλουν οι οργανώσεις της κοινωνίας πολιτών που είναι εγκατεστημένες στην Ε.Ε.
Η προθεσμία για την υποβολή υποψηφιοτήτων λήγει στις 15 Μαΐου 2009.

Για πληροφορίες σχετικά με το βραβείο, συμπεριλαμβανομένης της διαδικασίας που ισχύει για την υποβολή υποψηφιότητας και την επιλογή των υποψηφίων, μπορείτε να χρησιμοποιήσετε τον ακόλουθο σύνδεσμο:

http://eesc.europa.eu/sco/prize_civ_soc/info_en.asp (στα Αγγλικά)
http://eesc.europa.eu/sco/prize_civ_soc/info_fr.asp (στα Γαλλικά)

Είκοσι χρόνια Βραβείο Ζαχάρωφ

Το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο απονέμει εδώ και 20 έτη το Βραβείο Ζαχάρωφ σε ανθρώπους που έχουν αφιερώσει τη ζωή τους στην υπεράσπιση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και της αμοιβαίας κατανόησης.

Οι νικητές έχουν επιδείξει θάρρος και αποφασιστικότητα για την επίτευξη των στόχων τους. Ωστόσο, το κόστος ήταν υψηλό. Φυλακίσθηκαν, υπέστησαν διώξεις, στερήθηκαν την προσωπική τους ελευθερία ή βρέθηκαν στην εξορία και είδαν τις οικογένειές τους να υποφέρουν μιας και οι άνθρωποι που προσπαθούσαν να τους κλείσουν το στόμα έβαλαν στο στόχαστρο τα πιο κοντινά τους πρόσωπα. Παρά τον κίνδυνο και τις απώλειες, δεν υπέκυψαν ποτέ, λόγω της ισχυρής τους πίστης στις αξίες των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και στη δικαιοσύνη.

Αν και οι αγώνες τους περιορίζονται συχνά σε ένα μόνο σημείο του κόσμου, μας αγγίζουν όλους.

Πέντε Χρόνια Διευρυμένης Ευρώπης.

Έχουν παρέλθει πέντε χρόνια από τότε που 10 νέα κράτη από την Κεντρική και Ανατολική Ευρώπη εντάχθηκαν στην ΕΕ. Δύο άλλα κράτη, η Βουλγαρία και η Ρουμανία εντάχθηκαν το 2007. Ποια μόνιμα οφέλη απέφεραν και πως έφεραν την Ευρώπη σε καλύτερη θέση ώστε να αντιμετωπίσει την τρέχουσα κρίση?

Οι πρόσφατες διευρύνσεις της Ευρωπαϊκής Ένωσης αποτέλεσαν σταθμό στη διαδικασία της Ευρωπαϊκής Ολοκλήρωσης και πρόσφεραν οφέλη στους πολίτες όλης της Ένωσης. Από οικονομική άποψη, η διεύρυνση οδήγησε σε βελτίωση του βιοτικού επιπέδου στα νέα κράτη μέλη, ενώ για τα παλαιά δημιούργησε εξαγωγικές και επενδυτικές ευκαιρίες. Επίσης συνέβαλε στην ενίσχυση της δημοκρατίας, της σταθερότητας και της ασφάλειας στην εν λόγω περιοχή της Κεντρικής και Ανατολικής Ευρώπης.

Πρόσφατη ανακοίνωση της Επιτροπής για τα «Πέντε έτη της διευρυμένης ΕΕ» δείχνει ότι η διεύρυνση προσέφερε μεγάλα οικονομικά οφέλη σε αμφότερες τις πλευρές.

Η διευρυμένη Ένωση αποτελεί τώρα τον μεγαλύτερο ολοκληρωμένο οικονομικό χώρο στον κόσμο, με περισσότερο από 30% του παγκοσμίου ΑΕΠ και περισσότερο από 17% του παγκοσμίου εμπορίου. Αυτό παρέχει τη δυνατότητα στην ΕΕ να είναι ένας αποφασιστικός παράγοντας που μπορεί να έχει λόγο στη διαμόρφωση της παγκοσμιοποίησης προς όφελος των πολιτών.

Το κατά κεφαλήν εισόδημα στα νέα κράτη μέλη αυξήθηκε από το 40% του μέσου όρου των παλαιών κρατών μελών το 1999 στο 52% το 2008 και η ανάπτυξη κατά μέσο όρο σε 5,5% την περίοδο 2004-2008 σε σύγκριση με 3,5% την περίοδο 1999-2003. Αυτό δεν επιτεύχθηκε σε βάρος των παλαιών κρατών μελών, η ανάπτυξη των οποίων ήταν περίπου 2,2% ετησίως την περίοδο 2004-2008, με παρόμοιο ποσοστό την περίοδο 1999-2003.

Η ανεργία στα νέα κράτη μέλη μειώθηκε από συχνά πολύ υψηλά επίπεδα σε επίπεδα παρόμοια με εκείνα της υπόλοιπης ΕΕ – περίπου 7% το 2007. Οι ανησυχίες των παλαιών κρατών μελών σχετικά με μαζική μετανάστευση εργατικών χειρών δεν επιβεβαιώθηκαν. Στα περισσότερα κράτη μέλη υποδοχής ο αριθμός των μεταναστών εργαζομένων δεν ξεπέρασε το 1% του «εγχώριου» ενεργού πληθυσμού και επέτρεψε την κάλυψη ελλείψεων σε εργατικό δυναμικό.

Σήμερα, η παγκόσμια κρίση δημιουργεί δυσκολίες σε όλες τις χώρες, συμπεριλαμβανομένης της ΕΕ, με την ανεργία να αυξάνεται παντού. Η αντίδραση της Ένωσης όμως ήταν άμεση και μέχρι τώρα αποτελεσματική.

Η ΕΕ ανέλαβε συντονισμένη δράση για τη σταθεροποίηση του τραπεζικού συστήματος και τη συμβολή στην οικονομική ανάκαμψη.

Τα νέα κράτη μέλη που δοκιμάζονται σήμερα από οξεία επιβράδυνση της ανάπτυξης στηρίζονται από τα σημαντικά κονδύλια που διατίθενται στο πλαίσιο της ευρωπαϊκής πολιτικής συνοχής.

Η Στρατηγική της Λισαβόνας, επίσης, για την ανάπτυξη και την απασχόληση προβλέπει εκείνες τις μεταρρυθμίσεις που θα αυξήσουν το δυναμικό ανάπτυξης των οικονομικών και θα τις καταστήσουν περισσότερο ανθεκτικές στους παγκόσμιους κραδασμούς.

Η Επιτροπή συνεργάζεται στενά με τα κράτη μέλη για έναν νέο προγραμματισμό του Ευρωπαϊκού Κοινωνικού Ταμείου με σκοπό να προστατευθεί η απασχόληση στα παλαιά και νέα κράτη μέλη. Η Επιτροπή εργάζεται επίσης για να μειώσει τον ευρύτερο κοινωνικό αντίκτυπο της κρίσης, μεταξύ άλλων μέσω του Ταμείου Προσαρμογής στην Παγκοσμιοποίηση.

Το νέο Σύμφωνο Σταθερότητας και Ανάπτυξης παρέχει ένα πλαίσιο που επιτρέπει να τονωθεί η ζήτηση και η δημιουργία νέων θέσεων απασχόλησης.

Μη ξεχνάμε τέλος, ότι μια διευρυμένη ΕΕ έχει μεγαλύτερο ειδικό βάρος στην αντιμετώπιση των θεμάτων παγκόσμιας σημασίας είτε πρόκειται για την κλιματική αλλαγή είτε για την παγκόσμια οικονομία. Πέντε χρόνια μετά τη μεγάλη διεύρυνση, η ΕΕ δεν είναι μόνο μεγαλύτερη εδαφικά, αλλά επίσης ισχυρότερη, περισσότερο δυναμική και πλουσιότερη πολιτισμικά.  Μια μεγάλη, ενωμένη Ευρώπη μπορεί να αντιμετωπίσει κάθε πρόκληση καλύτερα από ότι τα κράτη μέλη μεμονωμένα.

Πηγές:
Ευρωπαϊκή Επιτροπή,
IP/09/300

Στον ΣΚΑΪ Πάτρας

Μια “φιλική” κουβέντα για Ευρωπαϊκή Ένωση, τις Ευρωεκλογές και τους πολίτες στην εκπομπή “Πατρινός… είσαι και φαίνεσαι!” με τη Ζέττα Ζάχου στον ΣΚΑΪ Πάτρας 89,4.
Τετάρτη 18/2/2009

Earth Hour 2009

Έλληνες και Ευρώπη

Η Ελλάδα αποτελεί, πλέον, τη 18^η χώρα που επικύρωσε την Μεταρρυθμιστική Συνθήκη της Λισαβόνας. Η Συνθήκη εμπεριέχει ρυθμίσεις πολύ σημαντικές για την πορεία των 27 καθώς και για το ρόλο των πολιτών, των εθνικών κοινοβουλίων και της ευρωβουλής. Ως συνήθως, οι πολίτες της όχι μόνο δεν γνωρίζουν το γεγονός αλλά ούτε καν έχουν την παραμικρή ιδέα για το περιεχόμενό της και τις αλλαγές που επέρχονται. Θα στοιχημάτιζα ότι ούτε και οι τριακόσιοι “εκλεκτοί” του ελληνικού λαού που υπερψήφισαν την επικύρωσή της, προχθές (Πέμπτη), γνωρίζουν όλοι ακριβώς περί τίνος πρόκειται. Οι ελληνικές κυβερνήσεις, κατά την προσφιλή τους τακτική, δεν προχωρούν σε κανενός είδους επίσημη ενημέρωση για τα τεκταινόμενα σε ευρωπαϊκό επίπεδο, για τις αλλαγές που συντελούνται στις Βρυξέλλες, για τις θέσεις τους σχετικά με την ευρωπαϊκή πορεία της Ελλάδας. Δεν έχει υπάρξει ποτέ κατά το παρελθόν κανενός είδους δημόσια διαβούλευση σχετικά με το θέμα. Τα διάφορα κατά καιρούς δημόσια debate, κυρίως με πρωτοβουλία οργάνων της Ευρωπαϊκής Ένωσης ή διαφόρων οργανισμών και συλλόγων, δεν έχουν αποφέρει σημαντικά αποτελέσματα ούτε έχουν μείνει στην ιστορία για την μαζικότητα συμμετοχής πολιτών.

Πως θα ενημερωθούν οι πολίτες, για παράδειγμα, σχετικά με τη νέα «Πρωτοβουλία υπέρ των πολιτών» που προβλέπεται στη Συνθήκη, σύμφωνα με την οποία, εφόσον συγκεντρωθούν τουλάχιστον ένα εκατομμύριο υπογραφές υπηκόων από σημαντικό αριθμό κρατών µελών, μπορεί να υποχρεωθεί η Επιτροπή να υποβάλει νέες προτάσεις πολιτικής;

Πως θα μάθουν οι πολίτες για την ενίσχυση των αρμοδιοτήτων των εθνικών κοινοβουλίων καθώς, πλέον, όταν το ένα τρίτο από αυτά απορρίψει μία ευρωπαϊκή πρόταση νόμου, τότε η Κομισιόν υποχρεούται να την αναθεωρήσει;

Γνωρίζουν, άραγε, οι έλληνες για την ενίσχυση του ρόλου του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου στην διαδικασία λήψης αποφάσεων στην Ευρωπαϊκή Ένωση;

Σε περίπου ένα χρόνο από τώρα θα κληθούμε, τυπικά, να “εκλέξουμε” τους αντιπροσώπους μας στην Ευρωβουλή, δυστυχώς μέσα από λίστες που θα συστήσουν τα κόμματα χωρίς καμία αντιπροσωπευτικότητα ούτε καν γεωγραφική. Θα μπουν ποτέ τα κόμματα σε ένα ουσιαστικό και εποικοδομητικό διάλογο με τους πολίτες για το μέλλον της Ελλάδας στην ευρωπαϊκή οικογένεια, χωρίς φυσικά το χαρακτηριστικό “κυνήγι μαγισσών” και τη συλλήβδην αποδοχή ή απόρριψη της Ευρωπαϊκής Ιδέας, ή θα αποτελέσουν πάλι οι ευρωεκλογές ευκαιρία για αναμέτρηση δυνάμεων και ψήφου εμπιστοσύνης για την κυβερνητική τους πολιτική ή την αντιπολιτευτική τους εμφάνιση;

Ας μην ξεχνάμε κάτι πολύ σημαντικό. Η ευρωπαϊκή Ένωση δεν ήρθε από το πουθενά. Οι αποφάσεις της, που επηρεάζουν πλέον το σύνολο της καθημερινότητάς μας, λαμβάνονται από τις εκλεγμένες κυβερνήσεις των χωρών μελών οι οποίες συμμετέχουν στα θεσμικά της όργανα. Η ευθύνη για το τι αποφασίζεται σε αυτά τα όργανα είναι εν τέλη ευθύνη του κάθε ευρωπαίου πολίτη που συμμετέχει στην εσωτερική πολιτική ζωή της χώρας του. Ευθύνη που πρέπει να εκδηλώνεται με την απαίτηση από μέρους τους, για μεγαλύτερη διαφάνεια, περισσότερη ενημέρωση, ενεργό συμμετοχή. Μόνο σε αυτή τη περίπτωση, το οικοδόμημα που χτίζεται προς όφελος των ευρωπαίων πολιτών εδώ και πενήντα χρόνια, θα έχει την απαραίτητη αποδοχή που θα του δώσει ώθηση για το μέλλον.